Πολύ θα ήθελα να περιορίσω την απάντησή μου στον τίτλο και να γλιτώσω μισή ώρα από τη ζωή μου αλλά έπρεπε να συμμορφοθώ με τους κανόνες: “Δεν δημοσιεύονται σχόλια με υβριστικούς, απαξιωτικούς, ανυπόστατους ή προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, που δεν σχετίζονται άμεσα με το θέμα του δημοσιεύματος, αναφέρονται σε τρίτους, παραβιάζουν προσωπικά δεδομένα ή ξεπερνούν με οποιοδήποτε τρόπο τους κανόνες του δημοκρατικού και αξιοπρεπούς διαλόγου.”
Anyway, για τη χαρά του trolling αφήνω το σχόλιό μου κι εδώ για την περίπτωση που δεν δημοσιευτεί ποτέ στον αρχικό προορισμό του.
Είναι ίσως ένα από τα μαρτύρια του Προμηθέα, οι ωδές του στη φωτιά να καλύπτονται από μηδενιστικές ιαχές σε στιγμές μεγάλων τραγωδιών. Ο αρθογράφος επιλέγει να ακολουθήσει τον δρόμο του πανικού και της ισοπέδωσης. Δεν μπορώ παρά να σταθώ με έκπληξη μπροστά στη σύγκριση που επιχειρεί ο αρθογράφος των γεγονότων που διαδραματίζονται αυτή τη στιγμή στο Φουκουσίμα με το Τσέρνομπιλ και (πόσο λαϊκίστικο) τη Χιροσίμα. Αυτό που επιλέγει να αγνοήσει, φυσικά, είναι ότι η πρόσφατη τραγωδία στην Ιαπωνία δεν μπορεί, παρά μόνο με τους λογικούς ακροβατισμούς στους οποίους ο αρθογράφος επιδίδεται χωρίς δίχτυ ασφαλείας, να αποδωθεί σε ανθρώπινο παράγοντα. Η τεχνοφοβία στο συγκεκριμένο άρθρο είναι οι παροπίδες που επιτρέπουν να αγνοηθούν τα πιο εξόφθαλμα γεγονότα: ότι ένα πυρηνικό εργοστάσιο σχεδιασμένο με προδιαγραφές 40 ετών, λίγο πριν «συνταξιοδοτηθεί» και δώσει τη θέση του σε πιο σύγχρονα και ασφαλή συστήματα, χτυπημένο από έναν από τους πιο δυνατούς σεισμούς στην ιστορία της Ιαπωνίας και στη συνέχεια από αντίστοιχα ισχυρό τσουνάμι, έχει δείξει αξιοθαύμαστη αντοχή. Ίσως να είναι νωρίς για να σταθούμε με θαυμασμό απέναντι σε αυτό το ανθρώπινο επίτευγμα (αν και τα τελευταία νέα προβλέπουν θετική εξέλιξη). Δεν είναι όμως νωρίς να σωπάσουμε τις φωνές του πανικού και να αφήσουμε να ακουστεί η αλληλεγγύη σε ένα λαό που δοκιμάζεται από μια τεράστια φυσική καταστροφή. Είναι αντίθετα άσκοπο να υμνούμε την ματαιότητα των σύγχρονων αναγκών μας και να αναπολούμε την εποχή που κοιμόμασταν στο χώμα, ένα με τη φύση (με προσδόκιμο ηλικίας δεκαετίες μικρότερο από το σημερινό). Η άρνηση την τάσης του ανθρώπου να κατανοήσει τον κόσμο δεν μπορεί να προσφέρει γόνιμο έδαφος για προβληματισμό. Η ανάγκη αυτή συνεπάγεται τεχνολογική ανάπτυξη και όχι η φιλαργυρία των αστών. Η ύβρις του Προμηθέα αντιπροσωπεύει την πιο βαθιά ανάγκη του είδους μας, ο μόνος τρόπος να τη δαμάσουμε με την ηθική είναι να την αναγνωρίσουμε σε όλη τη θαυμαστή της ισχύ. Η άρνηση και η ρομαντική επίκληση σε μια εποχή περιορισμένων αναγκών, πόρων, επικοινωνίας είναι τουλάχιστον άγονη και υποκριτική.
Update: Βλέπω ότι είναι πολύ δύσκολο για πολλούς να αντισταθούν στον παραλληλισμο της Χιροσίμα με το Φουκοσίμα. Είναι σα να λες σε κάποιον που δέχτηκε επίθεση με φλογοβόλο ότι έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός πριν αποφασίσει να μεταφερθεί στο νοσοκομείο με βενζινοκίνητο όχημα.
Recent Comments