Εκλογές (βαρετό αριθμητικό παράδειγμα)

2 10 2009

Μεταφέρω την άποψη που έγραψα εδώ για να επεκταθώ με ένα πιο μεγάλο και βαρετό ποστ.

Κατ’αρχάς με την queenie συμφωνούμε ως προς την απέχθεια προς τα κοινοβουλευτικά κόμματα, συμφωνούμε ως προς την ανοησία της αποχής ως τρόπου έκφρασης της απέχθειας αυτής αλλά διαφωνούμε στον τρόπο που τελικά αποφασίζουμε να συμμετέχουμε στην κοροϊδία των κοινοβουλευτικών εκλογών.

Παρακάτω ακολουθεί ένα αριθμητικό παράδειγμα. Οι αριθμοί δεν είναι ακριβείς, όμως αναλογικά αντιστοιχούν πάνω κάτω στην πραγματικότητα.

Σε μια χώρα με 1000 κατοίκους γίνονται εκλογές. Το πρώτο κόμμα προκειμένου να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση χρειάζεται ένα ποσοστό αρκετά μικρότερο από 50%, ας πούμε 40%. Χρειάζεται, λοιπόν 400 ψήφους. Από τους 1000 κατοίκους οι 100 δεν εμφανίζονται να ψηφίσουν. Το πρώτο κόμμα χρειάζεται το 40% από τους 900 ψήφους, καθώς το ποσοστό βγαίνει από τα έγκυρα ψηφοδέλτια. Οι απέχοντες, λοιπόν, έχουν μειώσει τους απαιτούμενους 400 ψήφους στους 360.

Από τους 900 που ψήφισαν οι 100 επέλεξαν να ψηφίσουν άκυρο. Πόσο ηχηρό είναι το μήνυμά τους; Αρκετά, αλλά από την αντίθετη κατεύθυνση. Αντί να δηλώσουν την αντίθεσή τους στην πολιτική του πρώτου κόμματος έχουν καταφέρει να ελαττώσουν ακόμα περισσότερο τον αριθμό των απαιτούμενων ψήφων στο 40% των 800 έγκυρων ψηφοδελτίων, δηλαδή στους 320.

Η αποχή και το άκυρο ως τρόποι διαμαρτυρίας έχουν ακριβώς την ίδια επίδραση στο τελικό αποτέλεσμα. Επιτρέπουν σε λιγότερους να αποφασίζουν για το αποτέλεσμα.

Η περίπτωση του λευκού έχει ενδιαφέρον. Στην πραγματικότητα λευκό σημαίνει δεν εμπιστεύομαι κανέναν από τους υποψήφιους να με κυβερνήσουν. Αυτό δημοκρατικά σημαίνει ότι το ποσοστό των λευκών αντιστοιχεί σε κενές βουλευτικές έδρες. Ωστόσο, το κατοχικό σύνδρομο μεταφρασμένο στα κοινοβουλευτικοδημοκρατικά ορίζει ότι οι βουλευτικές έδρες είναι πολύτιμο αγαθό για να πάνε χαμένες. Έτσι, όπως η γιαγιά πιέζει το παχύσαρκο παιδάκι να φάει όλο το φαί που δεν χρειάζεται, για να μην πάει χαμένο, έτσι και το εκλογικό σύστημα πιέζει παχύσαρκους και άχρηστους υποψήφιους να γεμίσουν τις βουλευτικές έδρες, όσο ηλίθιοι και άχρηστοι κι αν είναι. Τι γίνεται με τους 50 που αποφάσισαν να ψηφίσουν λευκό λοιπόν; Ότι ακριβώς γίνεται και με τους απέχοντες και τα άκυρα. Η γνώμη τους αγνοείται και το πρώτο κόμμα χρειάζεται μόλις το 40% από τις 750 ψήφους, δηλαδή 300, για να αποκτήσει αυτοδυναμία.

Δεν έχουμε τελειώσει όμως, καθώς υπάρχουν κι άλλα κόμματα εκτός από το πρώτο. Ο νόμος ορίζει ότι για να μπει κάποιο κόμμα στη βουλή πρέπει να έχει τουλάχιστον 5% από τα προσμετρούμενα ψηφοδέλτια. Ο αριθμός τον κομμάτων στην μικρή χώρα που μελετούμε βγαίνει ως εξής:

  • Σε κάθε ομάδα 20 αριστερών αντιστοιχεί ένα κόμμα. Με ένα πλούσιο αριστερό παρελθόν κι έναν εμφύλιο στην ιστορία της, η χώρα αυτή διαθέτει 120 αριστερούς, άρα 6 αριστερά κόμματα. Από αυτά, τα δύο διεκδικούν να μπουν στη βουλή, τα υπόλοιπα δεν θέλουν να τους ψηφίσει κανείς γιατι είναι όλοι τους ρεβιζιονιστές. 4 κόμματα έξω λοιπόν.
  • 2-3 πρώην βουλευτές που δεν παραδέχονται ότι φεύγοντας από το μητρικό κόμμα έχασαν την πελατεία τους. Ας πούμε 3 ακόμα κόμματα χωρίς ελπίδα.
  • Το 10% του πληθυσμού αποτελείται από τηλεπερσόνες, δηλαδή 100 τηλεπερσόνες, το 60% των οποίων πολιτεύεται. Οι περισσότερες τηλεπερσόνες απορροφούνται από τα μεγάλα κόμματα, όμως το 5% που μένει απ’έξω φτιάχνει το δικό του κόμμα. 3 ακόμα κόμματα.

Συνολικά η βουλή θα φιλοξενήσει 4 κόμματα και θα μείνουν απ’ έξω άλλα 10. Ας θεωρήσουμε ότι από τους 750 που αποφάσισαν να ρίξουν έγκυρο ψηφοδέλτιο σε κάθε “μικρό” κόμμα αντιστοιχούν 3 ψηφοφόροι. Έχουμε, λοιπόν, 30 ψήφους σε κόμματα που δεν μπαίνουν στη βουλή και 720 σε κόμματα που μπαίνουν. Πως χωρίζονται λοιπόν οι έδρες; Σε ένα δημοκρατικό σύστημα που η έννοια της συνεργασίας στην εξουσία είναι ταυτόσημο με το “θα μας φάνε οι Τούρκοι”, ο νόμος ορίζει ότι όσο περισσότεροι είναι οι ψηφοφόροι που μένουν έξω από την βουλή, τόσο μικρότερο είναι το ποσοστό που απαιτείται από το πρώτο κόμμα για να πάρει αυτοδυναμία. Έτσι οι 30 ψήφοι στα μικρά κόμματα, έχουν ρίξει το απαιτούμενο ποσοστό από 40% σε 36%. Και το 36% του 750 είναι 270.

Ανκεφαλαίωση. Στην χώρα που περιγράψαμε, αρκεί 270 άνθρωποι από τους 1000 να ψηφίσουν ένα κόμμα για να του δώσουν αυτοδυναμία. Αφού κρατήσω ενός λεπτού σιγή για την αρχή της πλειοψηφίας αναλογίζομαι τι μπορεί να κάνει κάποιος που σιχαίνεται τους 4-5 που διεκδικούν φωνή στη βουλή. Σε ένα καταφανώς άδικο σύστημα δεν μπορεί να κάνει τίποτα που ταυτόχρονα να τον εκφράζει και να φέρνει πρακτικό αποτέλεσμα. Η γνώμη μου έιναι ότι υπάρχουν 2 επιλογές. Είτε κλείνεις τα μάτια και τη μύτη και το ρίχνεις σε κάποιον που σιχαίνεσαι λιγότερο από τους άλλους με σκοπό να αποδυναμώσεις το πρώτο κόμμα και να το υποχρεωσεις να συνεργαστεί με κάποιο μικρότερο. Είτε κάνεις σαμποτάζ, καις μια κάλπη και πας φυλακή.

Advertisements

Actions

Information

One response

3 10 2009
50ft queenie

Προς αποφυγή επαναλήψεων η απάντησή μου εδώ: http://attackofthequasars.wordpress.com/2009/10/02/election-aka-this-shit-aint-funny-anymore/#comment-2503

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




%d bloggers like this: